De zogenaamde Brepoels-doctrine uit het fiscaal recht.

Volgens deze doctrine kunnen twee partijen op basis van hun wilsautonomie een overeenkomst sluiten die ontwijkt wat de wetgever belast, met het oog op het minimaliseren van de financiële lasten. Met andere woorden: ontwijken mag, ontduiken niet. Als individu ben je immers niet verplicht uw houding zo te bepalen, dat de opbrengst voor de staat maximaal is.

Zolang de overeenkomst geen dekmantel is, is er geen probleem.

Managementvennootschappen en andere zijn daar een voorbeeld van. De bedoeling om zo (para)fiscale lasten te optimaliseren, is geen probleem, zolang de overeenkomsten en het vennootschapsrecht worden gerespecteerd."

Anderzijds wil dit niet zeggen dat elk kaderlid nu maar een vennootschap moet oprichten. Uit de analyse van De Vos blijkt dat de rechtspraak te snel oordeelt dat een managementvennootschap een arbeidsovereenkomst maskeert. "De huidige rechtspraak neemt genoegen met het veronderstellen van een gezagsverhouding tussen exploiterende vennootschap en natuurlijke persoon van de managementvennootschap. Hoewel een gezagsovereenkomst een noodzakelijke voorwaarde is voor een arbeidsovereenkomst, volstaat dit niet om te besluiten tot het bestaan ervan. Er moet ook een loonverbintenis zijn, expliciet of impliciet. De rechtspraak verlangt het bestaan van die loonverbintenis niet, maar beschouwt loon als een logisch gevolg van het bestaan van een arbeidsovereenkomst. Terwijl men daarvoor eerst het bestaan van een loonverbintenis moet kunnen aantonen."

De zogenaamde Brepoels-doctrine uit het fiscaal recht geldt mijn inziens ook in het sociaal recht. Al is uiteraard het laatste woord daarover nog niet gezegd....